Travma

Kilitleniyorum.

Beni aşan, büyük bir travma, afet, saldırı, kayıp olduğu zaman kendim olamıyor, kendime gelemiyorum. Şeyleri otomatik hallediyorum, günü geçiriyorum, görevlerimi yerine getiriyorum, ama üstüne düşünmediğim zamanlarda bile altta hep o yanan gerçek yatıyor, hissediyor yanıyorum. Çaresizlik, öfke, acı, hiddet, hemen bir şeyler yapmaya davranmakla her şeyi durdurup hepsinden mesafelenmek, bir durmak, sadece durmak.

Paylaşmak bazen iyi geliyor, bazen gelmiyor. Çok seslilik bazen birlik getiriyor bazen sadece kakafoni ve daha fazla öfke, acı, bıkkınlık. Kaçıp başka şeylere sığınmak akıl ve ruh sağlığı için kısa süreli bir denge getirse de acı gerçeği değiştirmiyor.

“Travma” okumaya devam et

Hazırlıksız

Gün ağardı ama hava karanlık. Kalktım. Coffee’nin yemeğini ısıtıp verdim. Kendime bir çay koyup masamın başına geçtim.

Geçtiğimiz hafta pek yazacak hal bulamamam, yine de kendimi dönüp dolaşıp burada bulmam ve çıkan çıkmayanların çiziktirmeleriyle oyalanmalarımda çok bir fark yok. Ama bu sabah daha büyük bir ihtiyaçla buradayım. Yazmanın sağaltıcılığına sığınmak. Sadece yazmak.

“Hazırlıksız” okumaya devam et
%d blogcu bunu beğendi: