İzin Ver

Öfkeye ilk nasıl tepki verirsiniz?

Bende hemen bir mesafelenme devreye girer. Soğutma operasyonu. Karşımdaki alevlenip ateş aldıkça onu söndürüp sakinleştirme isteği içimde pırpırlanır. Kanat çırpmak da bir nevi hava akımı yaratır. Öfkenin şiddeti yüksek, sakinleşme ışığı kesikse soğutma donma noktasına ulaşabilir. Kutup dairesinde dondurup hissizleştirmeye.

Peki ya üzüntüye tepkiniz? “İzin Ver” okumaya devam et

Rüzgar Alıp Götürecek

Aslında mazoist bir zevk alıyorum sıkışık zamanda çalışmaktan. Sanki haritamın bir bölümüne yığılmış gezegenlerin bitişikliğini günlük hayatımın gerçekliğine taşıyorum. Hepsinin aynı anda kendini ifade etmesi, eş zamanlı konuşması gerekiyor. Gerekmiyor da doğalı öyle gelişiyor.

Son dakikaya bırakıyorum misal, ama son ana kadar suçluluk ve vicdan azabı çekiyorum. Madem son iki gün kendini kapatıp kulunçların çıkıncaya kadar iki büklüm okuyup yazacaksın, o zaman öncesinde geniş gönüllü ol, iki hafta önceden sıkıntısını üstüne alma, değil mi? Yok. Mümkün değil. “Rüzgar Alıp Götürecek” okumaya devam et

Yogayla Yüzleşme

Yoga yapmaya niye başladım? Ne oldu da bıraktım?

Başlangıca dönelim.

Ajans hayatında o kadar kontrolüm, seçimim dışında isteklere cevap verip sınırsızlıklar içinde koşuyordum ki işi bırakınca seçtiğim bir alanda kendim için iyi birşey yapmak istedim.

Kendim için iyi birşey yapmak.

Çıkış noktam buydu sanırım. Kendimi iyi hissedeceğim, bedensel ve ruhsal olarak açılacağım, kendime ve etrafa karşı yumuşayacağım, sessizleşeceğim, kendimle olmayı öğrenebileceğim bir yol olarak seçtim yogayı. “Yogayla Yüzleşme” okumaya devam et

Kaskatı

Boğum Boğum Bulutlar

Bazen feci bir baskı hissediyorum üstümde. Öyle ki sanki görünmez bir güç beni kilitleyip kapatıyor olduğum yere. Ne doğru dürüst düşünebiliyorum, ne yapmam gerekenleri yapabiliyorum. Sadece o baskı hissi. Hiçbir şeye izin vermiyor sanki. Dur diyor bana taa yeraltının derinliklerinden.

Dur. Kıpırdama. Dur.

Duruyorum ben de. Kaskatı. Ne yapayım?

Durmadan önce çeşitli çabalamalarım oluyor tabii. Ders çalışayım diyorum. Bir türlü giremiyorum içine. Yazı yazayım diyorum. Ekran boş, beyin boş, boş boş bakıyoruz birbirimize. Kitap okuyayım diyorum. Iıh konsantre olamıyorum, savıyorum fikri geriye. Vücudumu ısıtayım, yoga matına çıkayım diyorum. Teoride kalıyor, yoga yaptığımın hayalini yaşatıyorum gündüz düşümde. Bütün bunlar saniyeyle salise arası çakan düşünce flaşları şeklinde doğdukları gibi ölüyorlar zihnimde. Aslında pek birşey yapmaya, düşünmeye gücüm, halim yok, ama suçluluk ve vicdan var. Ve işte o baskı. Beni kaskatı eden o baskı.

Plüto transitinin etkisindeyim geçen haftadan beri. Az biraz da Satürn. Hem dur durak bilmeyen korkular hortluyor en dipten, kara koyu derinliklerden. Hem kendimi ifade şeklim, keyif ve zevk dediklerim büyük bir güç ve dirençle karşılaşıyorlar dünyevi düzende. Yeraltı tanrısı Hades yeryüzüne çıkıp gelmiş, benim oyun alanıma oturup yerleşmiş, tarıyor oraları bir ileri bir geri. Haliyle pek iç açıcı olabileceğimi sanmıyorum. Sizi uyarıyorum.

Plüto beni zorluyor ya, ben onu zorlamıyorum. Haşa! Yüce Hades’e kafa tutmak kim, ben kim? Tam teslimiyetteyim – desem de inanmayın! O teslimiyet pıtı pıtı, el ele, kol kola, güle oynaya olmuyor işte. Yine bir çırpınışlar, çabalamalar, çalkalanmalarla gidip geliyorum. Sonra öyle bir an geliyor ki, nasıl tarif etsem, alçak düzende seyreden, yoğun, nemli, boğum boğum, büküm büküm sis bulutları kaplıyor sanki üstümü birden ve ‘roaaaarrr’ diye kükrüyor.

Dur. Sus. Kıpırdama. Sakın. Güç bende.

Ya da tam tersi hiç ses yok. Çıt yok. Ölüm sessizliği. Sessizliğin gücü.

Teslim olmayacaksın da napacaksın?

Yap yapabiliyorsan, ol olabiliyorsan, savaş aç Hades’e açabiliyorsan.

Aç da gör sonunda o nerde sen nerde.

Arada Mars da devreye girip öfkesini kusuyor tabii. Koç döneminde Ares’in sahalarda dört nala koşması, kılıcını sürekli sallaması, ‘this means war!’ demesi garip değil.

Yine de bu kaskatılık halini Plüto’dan başka bir yöne yoramıyorum.

Ne varsa Plüto’da var.

Plüto’nun derinlerime işleyen baskısıyla sonunda fiziksel olarak da katılaştım, bir nevi tutuldum, iyi mi? İki gündür sağ omuzdan sırtıma doğru bir ağrı, bir takırtı. Şöyle birisi gelip beni bir sağa bir sola doğru bükse, çekip esnetse?

Plüto’dan kaçış yok. Dedim ya, Hades gelmiş oturmuş benim salona. Ağırlayacağız kendisini, öyle ya da böyle.

Sevgili Hades, kaskatı kesildim inan.

Ben bir koşup gelsem?

I need to see a man about a dog!

Ses yok.

Bu ne demek bilen?

…..

Bu yazıyı sondaki birkaç cümleden daha fazla yumuşatmak, karanlığı dağıtmak istedim, ama olmadı. Birşey beni durdurdu. İmlaya karıştı, ünlemleri, soru işaretlerini çıkarttırdı. Nokta, virgül sessizliğinde bıraktı beni. Üç noktayla başbaşa…

Dolunay Yengeç’te, Ben Nerede?

2 gün önceki duygusal patlamam üstüne düşündüm. Dolunay Yengeç burcunda dedim, bu dolup taşmayı buna bağladım. Ay dediğin gelgitli durumların timsali. Bir gün aşk, bir gün suçluluk ve vicdan. Niye mi?

Evde en ufak bir ayaklanma, hazırlanma, giyinme faslı başladı mı Coffee ve misafir kuzen Gandalf doooooğru arka odaya yanımıza geliyorlar. Olur ya, belki onlar da bizimle çıkacak, nasiplenecekler, kimbilir nerelere gidecekler. Bir hareketli bir o kadar endişeli bekleyişler. Kuyruklar yuvarlak, dairesel dönüşlerdeyse heyecan büyük, bir şekilde bizimle geleceklerini anladılar. Kısa kısa, sağa sola sallanıp duruyorsa emin olamama durumu var. Bunlar gidiyor ama bunun bize bir faydası var mı acep?

Bugün öğlen evde hazırlanıyorum, dışarı çıkacağım. Pat, kapı açıldı. Gandalf bey. Koca burnunu geldi gözüme soktu, hadi sev diyor. Sevmemek elde değil bu yakışıklı alev topunu. Evimizin küçük atı Gandalf beyle koca patili bastıbacak Coffee bey arasında mizaç farkı var.

Evvelki gün Coffee’nin huyundan biraz bahsettim. Coffee orta enerjide, olgun mizaçlı bir sevgi köpeği. Sürekli hadi sev beni deyip kucağına yatıp yılışmıyor, tepene çıkmıyor. İlgin varsa seninle, yoksa kendi aleminde. Çok sıkıştırırsan da (bkz. bendeniz şekil 1A) yolunu bulup arazi oluyor. Gandalf’ın kendi de sevgisi de büyük. Dolayısıyla sevgiyi alma, isteme konusunda daha iştahlı, talepkar, hatta ısrarcı.  Başını, sırtını sevmeye başladığın anda kendini yere koyvermeler, koca bacakları tepelere dikmeler, ya da uzun burnunu bacak arasına sokup (kadın erkek farketmiyor, olayı ya arkadan popoyu ya da önden burnu yaslayıp kendini sevdirmek) orda öyle durma, başı okşatma durumu.

Efendime söyleyeyim, makyaj masasında oturuyorum, saç baş yüz göze çeki düzen verme uğraşındayım.

Pat.

Tam sol bileğimin altına girip bir burun atmaca.

Hadi sev.

2 kulak tutulur, kaşınır, 2 göz arasından öpülür, sevilir. Hadi bakalım otur, ben şimdi hazırlanıyorum denir.

O bakışlar, o bakışlar. Ben makyaja devam.

Pat pat.

Bir daha kol altından daha güçlü bir vuruş gelir. Yahu oğlum, bir dur, hazırlanamıyorum ayol!

Yok, bu sefer arka arka yanaşılır, popo dayanır, kuyruktan sevdirilir, arkaya romantik bakışlar atılır.

Baktım olacak gibi değil, koca kulaklardan kafayı 2 elimin arasına alıp yakın temas başladım nutuğa.

‘Bak Gandalf. Ben seni çok seviyorum. Çok tatlısın, çok yakışıklısın, bizim ilk göz ağrımızsın. Ama seni her senin istediğin dakikada sürekli sevemem. Şimdi işim var tamam mı? Hadi yat aşağı bekle bakalım!’

Küçük Emrah’ın (artık küçüğü kalmadı gerçi ama) Boynu Bükükler diye bir şarkısı vardı hatırlar mısınız? Hah, durum tam o! Yanımda ayakta, ama boynu aşağı doğru bükük, bildiğin eğik ve bükük duran bir tip. Burun yere değdi değecek. Arada göz kapakları altından bakışlar, gözler sağa sola sağa sola kaymada.

Neyse dedim, en azından mesajı aldı, bekliyor. Ben süslenmeye devam.

Bu arada evde temizlik var ve içeride elektrik süpürgesi çalıştığı için içeri giren çıkan oluyor farkında değilim, öyle de bir gürültü. Bir ara ayağımın altında birşey hissettim. Bir baktım Coffee.

‘Aaaah, Coffeecimmm, sen burda mıydın? Canım benimmm, gel bakimm seveyim bir seni, gel gel gel’

Coffee aldı pası, başladı benim elimi yalamaya, ayakları, çorapları hafiften ısırmaya derken..

Birden sola keskin bir dönüş ve bizim boynu bükük hala aynı pozisyonda yanıbaşımda! Boynu bükükleeerrr diye sessizce çığırıyor türküyü resmen.

Başımdan aşağı kaynar sular foş. Bir suçluluk, bir vicdan, anında çark.

‘Ahh Gandalfcım, gel gel, sen de burdaydın di mi? (Yalan) Seni de seveyim, bir tanesin sen. (Suçluluk) Coffee gelmiş duymamışım. (Vicdan) İkinizi de çok seviyorum, ikiniz de birtanesiniz. (Gerçek)

Ayın gelgitleriyle duygusal çalkalanmalar bende devam. Tabi bu oğlanlarla böyle çalkantılara can kurban.

%d blogcu bunu beğendi: