Koca bir hipodroma çıkan, başında miğferi elinde kazığıyla atlı bir süvari gördüm. Beyaz entarili seyirciler -Romalılar- ayakta, tezahürattaydı. Tezahürat süvariye miydi, bekledikleri başka bir canavar yaratığa anlamadım. Coşkulu bir beklenti, köpüren öfke hakimdi. Süvarinin isteksiz ama sabırlı tavrına tezat izleyici sabırsız ve hoyrattı. Kalabalığın ortasındaki tekbaşınanın bekleyişi vardı, oradaydı. Kaç vakit, kaç kişi sürdü bilinmez, bekleyiş tamdı, zamanlıydı. Sonunda hipodromun derinlerinden, kara tünellerinden dişi bir aslan çıktı. Orta alanda ağır ağır dolandı. Patileri, bedeni, ergonomisi her şeyiyle gölgelerde salındı. Biraz da bıkkın mıydı? Süvariyle bakıştılar. Bir sağa bir sola dönenip koca alanda daireler çizdiler. Pek meydan okuma gibi değildi. Daha çok birbirini görüp gözünün içine bakmaydı sanki. Heyecan yükselir ne olacak ne olacak diye gergin bekleyiş sürerken aslan arkasını dönüp gitti iyi mi? Sıkıldı mı rakibini mi beğenmedi, belli değildi. Süvari öylece ortada kala kaldı mı? Rakibinin peşinden aslanın inine, nemli taş tünellere doğru şöyle bir uzandı, karanlığa doğru baktı. Yoksa ucunda ışık mı vardı? Gözü içeri girmeyi yemedi, hipodroma geri döndü. Kazığını aşağı mı indirdi, yere atıp pes mi etti? Belki de tüm bunları zihninden geçirdi. Seyirci inişe geçen uğultusuyla bekledi bekledi. Süvari koca alanın ortasında tekbaşınaydı. Baştaki gibi. Başında miğferi, elinde kazığı, altında atı. Bekleyiş sürdü. Alan artık sessizdi. Ya da insanın algılamayacağı bir dalga boyunda. Görüntüyse kavurucu güneşliydi. Toprak sarısı, tozlu, kalabalık, yalnız. Önce titreşimi geldi, sonra kükremesi. Titreşim görülebilir miydi? Görülmekteydi. Dişi aslanın kükremesi tünelin dehlizlerinden yükselmeye başladı. Şiddetlenerek, artarak, sesiyle tüm hipodromu yutarak, kabararak, tozu dumana katarak korkunç bir sesle geri döndü. Kükredi kükredi kükredi. Tüm dünya kükredi. Onu görmedim, kimse görmedi. Titreşimi yeterliydi. Aslan dalga dalga, rüzgar rüzgar, bulut bulut, damla damla her yerde, herkesteydi. Herkes, her yer, her şey bitti. Geriye sadece güneş toprak hava su kaldı.

İnsan anca iki kalça kemiğinin üstüne geldi.

Colloseum
Kolezyum Roma

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s