Gece çalışma odamın camını vasistas şeklinde açık bırakmışım. İçeri ıhlamur kokusu dolmuş. Önümüzdeki zakkumlar pespembe açmış. Kuşlar cikirdiyor. Hava ılık, şehir sakin. Yaz yerli yerine yerleşmiş.

Ormandan beri gece erken saatte kafam düşüyor. Yatıyorum. Sabah da erken gözümü açıyorum. Oysa bu beden geç yatıp geç kalkıyor. Uykuyu ve gece kalmasını seviyor. Halbuki sabah güzel, etraf aydınlık, gün uzun. Ama bu saatte kalkıp da ne yapılacağını bilmeyen ben kalkamıyorum. Dum.

İşte şimdi ekran başındayım. Son yazmaya başlayıp bıraktığım yazı taslağı (ormanda ateş yakarken başlanmış, etrafında dolanılmış, ı-ıh beğenilmemiş, aşağı indirilmiş, kalmış) yanda duruyor. Boş bir sayfa açıyorum, dolduruyorum.

Şükran doluyum.

Basit bir hayattan (kuş sesi, odun çıtırtısı, köpek uluması, dere akması, arı vızıldaması) katmanlı bir hayata otobandan süratle geçiyoruz. Aslında o kadar da sürat yapamıyoruz. Malum trafik. İnsanın gözü renk renk, ton ton yeşile, ağaç gövdesine, bayıra tepeye, göğe yıldıza bakmaya alışmışken ayna gibi camların, kat kat binaların, ziv ziv arabaların kol gezdiği bir uğultuya inişi dalga boyunda hafif bir sarsıntı getiriyor. Dızzt. Erör veriyoruz. Bu şehir bu kadar kalabalık mıydı, bu kadar gürültülü müydü, insanın üstüne bu kadar geliyor muydu?

Ev, odalar, eşyalar, musluktan foşur foşur, gürül gürül akan su bir zenginlik bir lüks tadı veriyor. Coffee teker teker oyuncaklarını salona taşıyor, içeri gidiyor yatağında yatıyor, salona gelip şiltesine geçiyor, balkon kapısında durup oradaki köşesine kıvrılmak istiyor. Bütün ormanı kendi krallığı ilan etmiş, sabah akşam huylandığı seslere havlayıp ulumuşken şimdi sanki eve yeni yerleşir, her köşesine tekrar kokusunu bırakmak ister gibi öte berilerini taşıyıp yatıyor. Fazla yerleşiklik bunu mu getiriyor? Sahiplenmeyi? Eşyalanmayı? Halbuki kökümüz göçebe değil miydi?

Şükran demiştim. Doğaya da şehre de. Göçebeliğe de yerleşikliğe de. Tüm rağmenleriyle. Deniziyle, çiçeğiyle, kokusuyla, tuzuyla, nemiyle, yazıyla, kışıyla, karıyla.

Ama şimdi yazsa, yaza şükran. Oh be, sonunda!

OrmanSezlongCofEvde

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s