Bekledur

Sevgili Beyaz Ekran,

Bu gece sana yazıyorum. Karşına oturduğumdan beri üçüncü boş sayfayı açıyorum. Önceki denemeleri istediğim yere getiremeyip ekranın altına indiriyor, orda beklemeye mahkum ediyorum.

Mahkumsunuz ilk yazılar.

Çtonk!

Yazmakla beklemek arasında bir bağ kuruyorum. Ekran karşısında, kendi başıma, hiçbirşey yapmadan öylece beklemek.

Beklemek.

Beklemek.

Beklemek.

Bekledikçe kelimeler havada uçuşmaya başlıyor. Görüntü şu. İlkokul zamanı kelimeleri hece hece, harf harf kesip kara tahtaya astığımız yazı fişleri olurdu. Bildiniz mi? İşte gözümün önünde bir nevi dijital yazı fişleri uzay boşluğunda salınıyor. Fiziksel varlıklarını görüyorum, kendilerine ulaşamıyorum.

Bekliyorum.

Ekranımın bir kısmı dolmaya başlıyor. Varlıklar kendilerini ekranıma indirgiyor. Bu kelimeleri ben seçmiyorum. Parmaklarım ne yazarsa gözümle ekranı takip ediyorum. Ben seçeceğim kelimelerin bana görünür olmasını bekliyorum.

Beklemeye devam ediyorum.

Coffe beklemiyor oysa ki. Dışarıda birbirine giren kedilerin feryadıyla uykusundan ok gibi fırlayıp havlayarak koridor boyunca koşuyor. Havhavhavhavhav.

Rüzgar esiyor, ağaç dalları eğilip bükülüyor, yapraklar düştükçe düşüyor. Kimbilir kaç bin fit yükseklikteki uçak yeri göğü inletiyor.

Coffee sandalyemin altına geçiyor. Biraz kaşınıyor, sonra esniyor, sonunda kafasını yere koyup yatıyor.

CofBekliyor

Coffee’yle beraber bekliyoruz. O beni, ben kelimeleri.

Sanal yazı fişlerim eriyip gidiyor, altımdaki yumuşak hırıltı ve iç çekiş görüntüyü alt ediyor. Hrrrrrrrrffffff.

Coffee iflah olmaz bekleyişimin sonu olmadığını anlıyor. Beni bırakıp içerde yatağına yatıyor.

Çoktan uyumuş olan Bey’e katılan Coffee’yle eve ikinci kat uyku çöküyor. Uyku beni bekliyor, ben kelimeleri.

Birbirini bekleyen durum, kavram ve canlılar olarak kendi durağanlığımızda salınıyoruz.

Hep birlikte bekleyeduruyoruz.

Sen bana hayran, ben sana ayran, git cama tırman.

Bu bekleyiş bu gece bir yere varmıyor. Yazıcı kendisine bahşedilmesini beklediği kelimeleri bırakıp ekrana dökülenleri okuyor. Sayfa doluyor, nokta konuyor, Madonna söylüyor.

Just give me one more chance.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s