Yas

Sessizliği korumakla içimde kaynayanları taşırmanın arafındayım. Dün yazabilseydim eğer, sadece gözyaşı olur, akardı kelimelerim. Bekledim. Bekledim ki akıp gitmesin, içime aksın o gözyaşı, yıkasın karanlığı. Karanlık öyle baskın ki..

Yaşamı sürdürmeyi denedim. Yogayı, meditasyonu, çalışmayı, haritaları, seansı, okumayı, konuşmayı, yemeyi, rutinleri. Hayat durdu oysa. Bir hayat, sonsuza dek. Ben nereye gidiyordum? Hiçliğe? Bıraktım elimdeki her şeyi. Teslim oldum o karanlığa, acıya, üzüntüye, yasa. Boğuldum, nefessiz kaldım, karalar bağladım o teslimiyet anında. Öldüm ben, öldüm. İçim öldü dün sabah yitip giden çocukla. Çocuğu sarıp sarmaladım, siper ettim kendimi ona, koynumda kanımla canımla..

Hep birlikte ölüyoruz, anlıyor musunuz? Teker teker değil, hep beraber, milletçe, her bir gün, ağır ağır, demlene demlene. Her öldüğümüzü, yenildiğimizi reddettiğimizde tekrar tekrar yüzyüze geliyoruz ölümle. Al sana, al kafana, al al al diye yiyoruz darbeleri. Dokuz canlı sanıyoruz kendimizi. Küllerimizden doğacağız hani. Yalan. İftira. Ne dokuz canlıyız, ne külden alev almaktayız. Bir canımız var bu bedende, bir hayatımız var bu zamanda yaşayacağımız sadece. Bir. Bir. Bir.

Ölenle ölünüyor.

Gidenle gidiliyor.

Dönmek korkunç geliyor.

Ölümü yok saymak, ölüm üstüne yaşayadurmak,

Adeta imkansızın resmini yapmak.

Ölüm varsa, yas var.

Yas tutma hakkımız.

Çocuk için, anne için, baba için, aile için, vatan için, millet için,

İnsan için, insanlık için, gelecek için, umut için..

Yastayız.

Bu yaslarla ölüm kalım sınavındayız.

Daha ne kadar sınanacak, ne kadar boğulacağız?

Dibe vurma zamanı değil midir?

O dibi ne zaman bulacağız?

4 Replies to “Yas”

  1. ali ismail nasıl korkmazsa, berkin de misketleriyle oynayacak, dalga geçecek bütün olanlarla… çocuk çünkü o. geçsin.. ha, biz geçmeyelim, peşinden gidelim, faillerini bulalım, yürüyelim arkadaşlar.. içimiz yanıyorsa, yürüyelim. açılırız

    Beğen

  2. Yürümek çare olacaksa yürüyelim, ama yürürken perdelerin arkasına gizlenenleri görünce de yüreğim acıyor, çocuklarım sokakları arşınlarken de yanıyor.. ben böyle yanarken çocuklarını kaybeden anneler kimbilir nasıl yanıyor.. gözyaşlarımın bir kısmı da o analar için.. hiçbir şey yapamadım bugün.. hiç ses istemedim, içimdeki şarkı sustu.. biz nasıl bir ülke olduk? Bu kadar yalan, bu kadar karanlık..ne zamandır bu kadar acı akmamıştı gözyaşlarım..

    Beğen

  3. Neslihan’cım okurken yine gözlerim doldu.Kendi ülkemde mutlu olmak istiyorum,istiyoruz.
    Çocuklar,gençler,insanlar ölmesin…insanlar bölünmesin.Hepimiz barış içinde,kardeşçe,eşitçe niye yaşıyamıyoruz,neden buna fırsat vermiyorlar.Bu bölünme bu düşmanlık çok acıtıyor canımı.İnsaoğlunun bu kadar kötücül olmasına inanmak istemiyorum.

    Beğen

  4. Geri bildirim: Mektup « MINDMILLS

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s